*

*

کامیار آزادمهر –  سایه مقدم  – سمیرا مشایخی –  سروش آزادی

 نشریه آزادی زن در نظر دارد با برپا کردن میزگردهای متعدد و بحث و تبادل نظر با جوانان، به بیان مشکلات و شرایط سختی که در جامعه ایران دارند بپردازد. سعی خواهیم کرد در این راستا به مسائل مختلفی بپردازیم تا طیف وسیعی از جامعه را طی یک سلسله میز گرد تحت پوشش قرار دهیم. از همه خوانندگان عزیز می خواهیم که پیشنهاداتشان را برای ایجاد بحث‌های جدید برای ما ارسال کنند و در بحث‌های جاری ما شرکت فعال داشته باشند.

1- رژیم جمهوری اسلامی در طی 28 سال عمر خود مرتب و با تمام قوا و هر بار با طرح نقشه جدید، جوانان و زنان را به بهانه‌های مختلف از جمله بدحجابی، لباس نامناسب، شادی و غیره سرکوب کرده است. چرا؟

کامیار آزادمهر: همانطور که می دانید اساس حکومت های پلیسی و دیکتاتوری اعمال زور و سرکوب مردم میباشد. رژیم سعی دارد با تحقیر مردم و ایجاد رعب و وحشت در اذهان عمومی فضای جامعه را خفقان آور و محدود کند و با القای افکار مذهبی و راسیستی در ذهن افراد به حکومت دیکتاتوری خود مشروعیت داده و آزادیخواهان و مبارزان را انسانهایی منحرف و عاملان فساد معرفی کند. اگرچه در اوایل انقلاب با این ترفندها توانست فضای جامعه را ملتهب و به نفع خود وادار به خاموشی کند اما چندی است که دست حکومت برای مردم رو شده و این اعمال وحشیانه جز ایجاد خشم و نفرت بیشتر به عاملان خفقان چیز دیگری به بار نخواهد آورد.

سروش آزادی: بر خلاف اکثر دوستان به نظر من فعالیتهای رژیم در مورد یکسان سازی البسه چندان هم بی اثر نیست. نمونه آن را میتوانیم در تاریخ خودمان در زمان رضا شاه دیکتاتور ببینیم که مطمئنا دارای اثراتی در فرهنگ ما بوده است. رژیم اسلامی هم در پی چنین تغییراتی است با این پیش فرض که مردم همان مردم دوران رضا خان اند! با این همه چندان هم فعالیتهای رژیم را بی تاثیر نمیبینم و آثار آن را در آینده‌ای نه چندان دور مشاهده میکنم. اصلا به خاطر همین ما با کارهای این رژیم مخالفیم چون معتقدیم کارهایش روی آینده ما موثر است و ما این تاثیرات شوم را نمیخواهیم.

سمیرا مشایخی: مطمئنا بی تاثیر است چون به هر چیزی بیشتر فشار بیاوری مردم بیشتر به سمت آن جلب میشوند.

 سایه مقدم (تهران): فکر مردم را از مسائل مهم اقتصادی و سیاسی کشور منحرف کند. تا افکار مردم به جهات دیگر منحرف شود.

2- فکر می کنید چرا با اینکه این سرکوب‌ها عملاً نتیجه‌ای  در راه تحکیم خط رژیم نداشته ولی پروژه همچنان ادامه دارد؟

کامیار آزادمهر: – رژیم ایران به شدت لومپن و وحشی است و در سیاستهای خود تنها راه زور و سرکوب را میشناسد. میتوان این را به راحتی در سیاست خارجی حکومت نیز دید. از طرفی دیگر حکومت به پایان خود رسیده و خود از این موضوع به خوبی باخبر است. با به بن بست رسیدن جنبش اصلاحات و رو شدن دست کسانیکه به اسم مخالفت با حکومت در بقای آن میکوشیدند حکومت (دستپاچه از شرایط به وجود آمده) به امید برقراری فضای اوایل انقلاب موج منصوب به اصولگرا را دوباره به قدرت رساند. در واقع چهره واقعی خود را به نمایش گذاشت و صلاح خود را در کشیدن شمشیر بر روی مردم و جنگ روبرو دید.

سایه مقدم: – زیرا هدف مبارزه با بد حجابی و … نبوده و اینها بهانه‌ای برای ایجاد تشنج و ایجاد یک حالت حکومت نظامی و ترس بین جوانان بوده است تا آنها از فکر کردن به کارهای بزرگ مثل انقلاب یا مبارزه ترس داشته باشند.

 3- سرکوب رژیم در اوایل تابستان امسال بسیار همه جانبه و وسیعتر و مقاومت مردم ناراضی از شرایط موجود هم شدیدتر بوده است. لطفاً گذارشی کوتاه از این شرایط در محیط زندگی خود (کار، خیابان، دانشگاه و مدرسه) برای خوانندگان ما بنویسید.

کامیار آزادمهر: گزارشات زیاد است و هر کسی در محیط خود بارها با این وقایع روبرو شده و خود نیز ممکن است یکی از قربانیان شرایط موجود باشد. اما دردناک ترین این وقایع را می توان به تجاوز نیروهای پلیس به دختری در مشهد و کشتن دختر بچه بلوچ، سرکوب و شکنجه دانشجویان مخصوصاً دانشجویان پلی تکنیک و بابلسر و حادثه میدان هفت تیر و سرکوب زنان نسبت داد. البته در حادثه میدان هفت تیر مقاومت زنان و مردان امید بخش و افتخار آمیز بود.

سمیرا مشایخی: یک بار که با سروش رفته بودیم بیرون به زن با چادر سیاه به من گفت که باید با او به پاسگاه برم اما پدر و مادر من مذهبی هستن و اگه می فهمیدن من با یک پسر، تازه با اون وضع لباس، بیرون بودم معلوم نبود چه بلایی سرم می‌اومد! نمی دونم چی شد که یک دفعه مرد پلیسی که اون طرف تر بود اومد به زنه گفت ایشون می تونن برن. باور نمی کنین انگاری دنیا رو بهم داده باشن. بعدا فهمیدم سروش به پلیسه رشوه داده تا منو نگیرن. البته اونا نمیدونستن ما هیچ نسبتی با هم نداریم وگرنه قیمت رو می بردن بالاتر!

سایه مقدم: شرایط محیط همراه با ترس و انزجار از حکومت و دولت و احساس پشیمانی در مورد کسانی که رای آنها، دولت حاضر را به وجود آورده و حالت ملامت در کسانی که رای ندادند. کلاً همه در وضع کنونی و نابسامانی بوجود آمده شاکی و متاسف هستند.

4- آیا فکر می کنید نوع مقاومت مردم اینبار با همیشه فرق داشته است؟ اگر جواب شما بلی است چه فرقی؟ و چرا این فرق وجود دارد؟

کامیار آزادمهر: مسلماً سرکوب امسال بسیار شدیدتر و همه جانبه بوده. همانطور که در جواب سوال دوم گفتم رژیم به سیم آخر زده و شمشیر را از رو بسته. اعتراضات شدید و کم سابقه ماه مارس سال پیش که از اعتراضات زنان برای روز جهانی زن (8مارس) شروع شد و به اعتراض و اعتصاب عمومی معلم‌های سراسر کشور پیوند خورد و حمایت دانشجویان سراسر کشور از این مبارزات و بالاخره روز جهانی کارگر و بسته شدن دهان مزدوران حکومتی که در بطن جنبش کارگری نفوذ کرده بودند به خوبی مردم را در مقابل حکومت قرار داد. حکومت نیز به خوبی پایان سلطنت خود را پیش بینی کرده و برای همین سعی میکند با سرکوب شدید و همه جانبه نه تنها آزادی خواهان را معدوم کند بلکه با ایجاد وحشت مردم را مجبور به خاموشی کند. رژیم با بیان اینکه جنبش زنان و دانشجویی پررو شده است و با اعلام انقلاب فرهنگی دوم عملاً نشان داد که میخواهد شرایط خفقان آور انقلاب 57 را دوباره برقرار کند.

سروش آزادی: باید بگویم بله فرق کرده اما متاسفانه مقاومت کمتر شده. در دوم خرداد امیدهای زیادی برای آزادی وجود داشت به طوری که اگر رهبری به دست اصلاح طلب‌ها نیافتاده بود و به جایش انقلابیون این قدرت را داشتند که سر کردگی مردم را عهده دار شوند یک تحول اساسی را شاهد می‌بودیم اما حالا مردم ناامید شده اند چون نهضت‌شان شکست خورده. حتی گاهی این زمزمه به گوش میرسد که اصلا از اول راه را اشتباه رفته ایم و ما باید زور بالای سرمان باشد و دیگر از این بی‌حجابی‌ها خسته شده ایم!!

سمیرا مشایخی: مردم روز به روز مقاوم تر میشن واینا هم تا حدی می تونن فشار بیارن بالاخره مردم جواب دندان شکنی به اینا خواهند داد

سایه مقدم: بلی، زیرا رژیم در صدد محکمتر کردن پایه‌های دیکتاتوری میباشد و هم اینکه از آزادی نسبی مردم که در طی دوران دولت قبلی بدست آورده بودند در هراس است.

5- فکر می کنید مقاومت و مبارزه در مقابل سرکوب به خاطر حجاب تنها دغدغه و مشکل زنان جامعه می باشد؟

کامیار آزادمهر: حکومت با سرکوب زنان می خواهد خفقان را به کل جامعه القا کند و مسلماً در جامعه ای که بخش وسیعی از جامعه زیر شکنجه و سرکوب هستند کل جامعه آزادی خود را از دست خواهد داد. و اگر بر فرض محال این موضوع صدق نمیکرد باز ساکت ماندن در مقابل کسانیکه زنان جامعه را مورد اذیت آذار قرار میدهند غیر انسانی و محکوم است.

سروش آزادی: به هیچ وجه. ما انسانیم وباید از حقوق‌مان دفاع کنیم.

سمیرا مشایخی: نه مرد ها هم می‌تون کمک کنن هیچ مانعی نداره!

سایه مقدم: خیر، اصلاً دغدغه زنان جامعه حجاب نیست بلکه حجاب دغدغه مردان شده است.

6- به طور خلاصه بگویید چه راه کاری می تواند امر مبارزه با جمهوری اسلامی را آسانتر، و عقب راندن رژیم را راحت‌تر کند؟

کامیار آزادمهر: نافرمانی عمومی در این قسمت از مبارزات، نقش مهمی بازی میکند. تنها با این سیاست میتوان به راحتی نقشه‌های رژیم را خنثی کرد. دختران و پسران باید از آزادی خود دفاع کنند. نباید اختیار زندگی خود را به دست مزدوران بدهند. هرکجا که حکومت به کسی تعرض کرد با آنها مقابله کنند و شخص بازداشت شده را از چنگ حکومت بیرون بیاورند. حادثه میدان هفت تیر به خوبی عملی بودن این روش را نشان میدهد. البته این سیستمی که حکومت به اجرا گذاشته بارها از جانب مردم محکوم به شکست شده و ابن بار نیز به همین سرنوشت دچار خواهد شد اما باید روشی را به پیش گرفت که رژیم نتواند به این راحتی هربار شخصیت و شعور افراد جامعه را به زیر پا له کند. تا کی باید شاهد این همه توهین و تحقیر باشیم. قربانیان هرباره‌ی این طرحها کم نیست.

سروش آزادی: جلب مردم! این تنها راه است. اما برای جلب مردم باید زبان آنها را فهمید. مثلا وقتی میخواهید از حقوق زن دفاع کنید نباید بگویید حکومت کثیف مرد سالار حقوق زن را پایمال می کند! چون در میان مردم انسانهایی وجود دارند که مرد اند. شما با این ادبیات وجهه مرد بودن او را تحریک کرده اید و مطمئنا در مقابل شما خواهد ایستاد و موضع دفاعی میگیرد و میگوید چرا به مردها توهین میکنی؟ اما اگر گفته شود ما همه انسانیم و باید دارای حقوق مساوی باشیم وجهه انسانی او به سمت جنبش جلب میشود.

سمیرا مشایخی: باید همه این رژیم رو تحریم کنیم. انتخابات، راهپیمایی‌ها و هر چیزی که رژیم برای تایید خود از طرف مردم نیاز دارد را باید کنار بگذاریم. ما باید متوجه باشم که دیگر وقت انتخاب بین بد و بدتر نیست ما باید خوب را انتخاب کنیم که همان آزادی و برابری حقوق انسانها است

.سایه مقدم: اتحاد احزاب و همسویی در جهت بر کناری رژیم از قدرت. 

نسرین رمضانعلی

آمار خودکشی‌ها و خودسوزی‌ها نشان میدهد که بخش بزرگی از کسانی که اقدام به خودکشی می کنند زنان هستند. خودکشی و خود سوزی به معضلی در جامعه ایران تبدیل شده و آمار آنها در میان زنان ابعادی تازه به خود گرفته است . طبقه گفته وزارت بهداشت رژیم به نسبت هر 100 هزار نفر 3 زن و 1 مرد اقدام به خودکشی میکنند. رایجترین نوع پایان دادن به زندگی در میان زنان خودسوزی است که در استانهای گلستان، ایلام و کردستان بالاترین آمار در ایران را دارد.

مسئله خودسوزی و خودکشی بخشی از جنبش دفاع از حقوق زنان را به خود اختصاص داده است . این آمار در استانهای مرکزی ظاهرا کمتر است. اما فعالین جنبش آزادی زن در نوشته‌ها و گزارشات مختلف اعلام کرده اند که آمار واقعی خیلی فراتر از آمار دولتی است. در روستاها و استانهای مرزی آماری در دست نیست و خودکشی‌ها ثبت نمیشود. عدم حضور فعالینی که بیشتر به مشکلات زنان بپردازند و در عین حال عقب ماندگی فرهنگی، سنتهای مرد سالارانه و قوانین ضد زن در این استانها باعث میشود که خبر در حیطه روستا و یا خانواده باقی بماند. فعالین جنبش آزادی زن تلاش دارند در کنار دهها عرصه از فعالیت‌های خود با منعکس کردن این اخبار معضل زنان و خودکشی و خودسوزی آنها را به معضل جامعه تبدیل کنند. راههای مقابله و کاهش خودکشی و خودسوزی را بتوانند با آگاهگری و متشکل کردن زنان و گرد آوردن آنها حول خواستهای برحقشان و مبارزه علیه قوانین مرد سالارانه و سنتهای ارتجاعی وارد فاز جدیدی بکنند. فعالین جنبش زنان در این استانها از حمایت کمتری برخوردارند.

در استان ایلام آمار خودکشی بالاتر از آمار اعلام شده است. یکی از راههای کم کردن این معضل و وضعیت اسفبار حضور فعالتر زنان در عرصه‌های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی است. رژیم جمهوری اسلامی در راس این بی قانونی، تبعیض و نابرابری قرار گرفته است. و فعالین باید اقدامات خود را حول تعرض به قوانین ارتجاعی اسلامی سازمان دهند. فعالین جنبش آزادی زن از یک طرف با منعکس کردن اخبار خودکشی‌ها و خودسوزی‌ها موقعیت و وضعیت  زنان را در جامعه ایران را به تصویر بکشند، موانع و مشکلاتی که زنان در ایران با آن دست و پنچه نرم میکنند را هرچه بییشتر در مقابل جامعه قرار دهند و از طرف دیگر برای تغییر و لغو هر نوع نابرابری این نیروی عظیم را به میدان بیاورند و سازمان دهند.

 سازمان آزادی زن بعنوان سازمانی با شعار ستم بر زن موقوف، بیش از 5 سال است سازمان یافته و در امر آزادی زن در ایران مبارزه و تلاش کرده است. تلاش کرده است تا زنان بتوانند در ابعاد و اشکال مختلف نه تنها ابراز وجود کنند بلکه سازماندهی جنبش برای آزادی زن را در اولویت خود گذاشته است.

باید امروز به پدیده خودسوزی و خودکشی چنین نگریست و این پدیده را در مقابل فعالین زنان و جامعه گذاشت. اگرچه جامعه اسلام زده ایران با قوانین اسلامی و مرد سالارانه عرصه را برای ابراز وجود زنان تنگ کرده است. اگر قوانین ضد زن جمهوری اسلامی را ضریب مصائب و مشکلات اقتصادی و اجتماعی کنیم، ضریب سنتهای عقب مانده و ارتجاعی کنیم، ضریب سرکوب عریان کنیم و ضریب میدان ندادن به جنبش آزادی زن کنیم، باید چنین عواقبی را نیز انتظار داشته باشیم. برای بهبود این شرایط، برای تغییر، برای یک دنیا بهتر، برای دنیائی که در آن نابرابری نباشد، برای دنیائی که در آن عشق معنا داشته باشد و دوست داشتن معنای زندگی باشد تلاش می‌کنیم. سازمان آزادی زن سعی میکند نه تنها صدای میلیونها زنی باشد که تحت بد ترین و ارتجاعی ترین قوانین مذهبی قرار گرفته اند بلکه تلاش میکند جنبش آزادی  زن را به جنبشی تبدیل کند که رسما اعلام میکند، کمترین بهبود در شرایط زندگی زنان ایران تنها با نابودی و سرنگوی رژیم غیر انسانی جمهوری اسلامی ممکن و مقدرو است. جنبش آزادی زن باید وسیعا علیه رژیم جمهوری اسلامی به میدان بیاید. به گزارش زیر در مورد سیران و چند گزارش دیگر در اخبار این هفته نشریه توجه فرمائید.

سیران نوجوانی است که در یک خانواده بشدت فقیر متولد شده است. پدرش برای نجات دخترش از فقر و گرسنگی وی را برخلاف میل سیران به عقد مردی درمی‌آورد که تنها شانس وی برای یک زندگی با هر دختری ثروت خانواده اش است. خانواده این مرد، که به لحاظ روحی مشکلات جدی دارد، برای معالجه وی برایش سیران را به همسری برمیگزینند! سیران بعد از مدت کوتاهی متوجه میشود که این مرد از تعادل روحی برخوردار نیست، به قصد طلاق به خانه پدرش برمیگردد. اما خانواده سیران وی را مجددا به خانه همسرش پس میفرستند.

 سیران که نه قانون را در حمایت از خود میبیند و نه خانواده را، راهی جز پایان دادن به زندگی خود نمی‌یابد. سیران بر روی خود نفت میریزد و خود را می سوزاند و به زندگی خود، که بجز تحقیر، فقر، بی حقوقی و نابرابری چیزی نبود، و سرانجام نیز برای معالجه یک بیمار آلت دست و مورد سوء استفاده قرار گرفت، پایان میدهد و این چنین فریاد خود و زنان ایران را به گوش جهانیان میرساند.

روزهای 1 تا 3 ژوئن 2007همزمان دو فستیوال در مورد همجنسگرایان در شهر گوتنبرگ سوئد برگزار گردید. در این دو فستیوال زنان همجنسگرا و حقوق همجنسگرایان به تفصیل مورد بحث و گفتگو قرار گرفت. پروین کابلی در سمیناری در مورد زنان همجنسگرا در ایران، صحبت نمود. همچنین به دعوت برگزار کنندگان فستیوال، روز سوم ژوئن در یک بحث کارشناسی شرکت کرد. در این مورد مصاحبه ای با پروین کابلی داریم.

آزادی زن: قبل از هر سوالی لطفا در مورد این دوفستیوال که همزمان در گوتنبرگ برگزار گردید توصیح دهید؟

پروین کابلی:  روزهای اول تا سوم ژوئن دو فستیوال همزمان در شهر گوتنبرگ برگزار گردید. فستیوال اول را زنان فعال همجنسگرا برگزار کردند و این پنچمنین سالی بود که این فستیوال برگزار میگردید. ما در سالهای قبل با این گروه همکاریهائی داشته ایم و به این معنا ما را میشناسند. سال 2004 من جزو سخنرانان روز آخر فستیوال در مرکز شهر بودم. امسال هم از همان ابتدا با ما تماس گرفتند. تم امسال فستیوال موقعیت زنان همجنسگرا (لزبین) در کشورهای مختلف بود. مثلا از آمریکای لاتین و تاجیکستان سخنران داشتند.

سازمان آزادی زن تصمیم گرفت که با فعالین همجنسگرای ایرانی تماس بگیرد و کسانی را برای سمیناری در مورد ایران دعوت نماید. ما تماسهایی گرفتیم که متاسفانه موفق نشدیم کسی را برای سمینار به سوئد دعوت کنیم. دوستان برگزار کننده در نتیجه از من خواستند که خود من شرکت کنم و در این مورد اطلاعاتی را در اختیار شرکت کنندگان قرار دهم. به همین جهت من در این فستیوال سمیناری با عنوان مذهب، همجنسگرائی و حقوق بشر داشتم.

فستیوال دوم که فستیوال بسیار بزرگتر و گسترده تری بود و از طرف سازمان های مختلف همجنسگرا و موسسات مختلف برگزار شد، اولین بار بود که در گوتنبرگ برگزار میگردید. هدف آن تاثیر بر افکار عمومی و نشان دادن وضعیت  همجنسگرایان در این کشور بود. لازم به توضیح است که شهر گوتنبرگ از شهرهایی است که همجنسگرایان در آن مشکلات اجتماعی زیادی دارند. یکی از این مشکلات بطور مثال خشونت علیه آنهاست. تاکنون دو نفر از آنها بوسیله افراد نژاد پرست و متعصب کشته شده اند. به این لحاظ برگزاری این فستیوال از اهمیت زیادی برخودار بود. روزنامه‌ها و تلویزیون منطفه اطلاعات وسیعی در مورد این فستیوال، مثلا برگزاری سمینارهای مختلف، تاتر، جشن، نمایشگاه و غیره را در اختیار مردم قرار دادند. در روز آخر این فستیوال هم بحثی کارشناسانه در مورد وضعیت پناهندگان همجنسگرا برگزار گردید که من هم به عنوان فعال حقوق بشر دعوت شده و در آن شرکت کردم. 

آزادی زن: در مورد سمینار اول فستیوال زنان همجنسگرا توضیح دهید؟ چه بحثی شد و شما چه گفتید؟

پروین کابلی:  مسئله ای را باید قبل از هر چیزی بگویم. من در طول فعالیتهایم برای حقوق زنان و حقوق پناهندگی قبلا در دو مورد با زنان همجنسگرا و پرونده آنها همکاری کرده بودم. اما اینکه اینها چه موقعیتی دارند و در جمهوری اسلامی ایران بر آنها چه میگذرد اطلاعات زیادی نداشتم. وقتی که تصمیم گرفتم که خودم سمینار را به پیش ببرم شروع به تحقیق و جمع آوری اسنادی در مورد آنها کردم. به سایت‌های زیادی سر زدم و تماسهایی را که در ایران داشتم فعال کردم. آنجه که در این پروسه برای من قابل توجه بود این بود که علیرغم اینکه میدانستم زنان همجنسگرا باید به دلیل زن بودنشان دچار مشکلات بیشتری باشند، ولی واقعیت بسیار تکان دهنده بود. حتی در سایت هایی که در مورد همجنسگرایان ایرانی تبار صحبت میکند، اطلاعات در مورد زنان بسیارکم است. انگار آنها وجود خارجی ندارند. من در اول این سمینار به این موضوع اشاره کردم. گفتم که خود زن بودن در ایران جرم است و همجنسگرایی جرم بسیار بزرگتر و نا بخشودنی‌تری میباشد. در مورد قوانین جمهوری اسلامی در مورد همجنسگرایان صحبت کردم. خوشبختانه این قوانین به زبان انگلیسی وجود داشت که آن را در میان شرکت کنندگان پخش کردم.

آنچه که بیشتر به آن اشاره نمودم شرایط بسیار اسفبار زنان همجنسگرا، ترس از قانون و اعدام از یکطرف و ترس از برملا شدن در خانواده از طرف دیگر بود. گفتم که این از اولین معضلاتی است که این گروه زنان از آن رنچ میبرند. مسئله دیگر بی اطلاعی در مورد گرایش جنسی خود است. یعنی اینکه نمی‌دانند که همجنسگرا هستند هم مشکل دیگری در میان آنها است. اغلب بدلیل عدم اطلاع کافی دچار افسردگی میشوند. تعدادی حتی دست به خودکشی میزنند که آماری در مورد خودکشی آنها وجود ندارد. چون کسی علت افسردگی آنها را نمیداند.

تعدادی از زنان همجنسگرا در شهرهای بزرگتر مثل تهران از آزادی عمل بیشتری برخوردارند. کنترل خانوداه بر آنها کمتر است. اینها از طرق مختلف همدیگر را میشناسند و گاها در کافه‌ها و یا مهمانی‌ها همدیگر را ملاقات میکنند. این شبکه‌های زیر زمینی دو جنبه دارد از یک طرف اینها میتوانند همدیگر را ملاقات، اطلاعات بیشتری از خود و دیگران کسب و از همدیگر حمایت کنند. اما یک جنبه دیگر این شبکه‌ها وجود خشونت در آنها است. پیش آمده است که دختران جوان و کم تجربه مورد خشونت و حتی تجاوز قرار میگیرند. از آنجائیکه که رابطه ای مخفی دارند جرئت بیرون آمدن از این روابط را ندارند.

مشکل دیگر زنان همجنسگرا ازدواج با مردان است. بسیاری از آنها سرنوشت بسیار غم انگیزی دارند و حتی صاحب فرزندانی هم میشوند. بقولی آنها در رابطه‌ای زندگی میکنند که در هر لحطه آن، آرزوی مرگ میکنند. تعدادی از این زنان یا به خانه پدرشان برگردانده میشوند چون نمیتوانند جوابگوی نیازهای همشرشان باشند و تعدادی هم خودشان طلاق میگیرند. این بطور مختصر مقداری از صحبت‌های من در این سمینار بود.

در این سمینار تاکید کردم که هیچ تلاشی برای تغییر این وضعیت  امکان ندارد مگر اینکه جمهوری اسلامی سرنگون شود و حکومتی براساس احترام به انسان در ایران برقرار شود. چرا که رژیمی که در حال حاضر بر اساس قوانین شریعت اسلام در ایران حکومت میکند، خود یکی از مهمترین عوامل خشونت بر انسانها است.

 دنباله این گفتگو را در شماره آینده ملاحظه خواهید کرد.

Shahla.n@bredband.net 

بخش دوم

با توجه به این که بیش از شصت درصد موارد ابتلا به ایدز در میان معتادان تزریقی که با افراد مختلف رابطه جنسی دارند دیده می شود و در ضمن شیوع اعتیاد به مواد مخدر در ایران با رشد کم نظیری روبرو می باشد، میلیونها نفر در ایران در معرض خطر ابتلا به ویروس HIV قرار دارند. بر اساس گزارش اخیر سازمان ملل در مطالعه‌ای بر روی معتادان تزریقی در تهران، پانزده درصد آنها دارای HIV مثبت بوده اند و بیش از نیمی از آنها با وجود روابط جنسی فراوان هرگز از کاندوم استفاده نکرده بودند. با در نطر گرفتن اینکه ایران یکی از جوان ترین جمعیت‌های دنیا را دارد، آموزش جنسی و راههای مقابله با بیماریهای مقاربتی و داشتن رابطه جنسی بدون خطر به دلیل موانع ایدئولوژیکی موجود در رژیم جمهوری اسلامی، به درستی به نوجوانان و جوانان آموزش داده نمی‌شود. در صورتیکه امکان ابتلا به بیماری مذکور در سنین جوانی و به دلیل شر و شور نوجوانی میتواند بیشتر باشد.  

آمارهای موجود حاکی از آن است که استفاده از کاندوم در میان جوانان در روابط جنسی‌شان کمتر معمول است و گفته میشود که مردان جوان برای برقراری روابط جنسی در سطح تهران وبرخی از شهرهای بزرگ از آسان‌ترین راه موجود یعنی ارتباط جنسی با پدیده موسوم به “زن خیابانی و دختر فراری” استفاده میکنند که میزان ابتلا به بیماری را در بین هر دو طرف بیشتر میکند. گذشته از این موارد اطلاعات نادرستی در زمینه انتقال ایدز در میان برخی از جوانان وجود دارد. بطور مثال برخی از جوانان تصور می کنند ایدز تنها از طریق رابطه جنسی معمول قابل انتقال است و رابطه جنسی از طرق دیگر از جمله دهان خطری در برندارد و با توجه به حفظ پرده بکارت که رابطه جنسی کامل و معمول را نهی میکند، اغلب جوانان در ابتدا به رابطه جنسی از طریق دهان روی می آورند که میتواند به همان میزان در انتقال این ویروس خطرناک باشد. این در حالی است که به غلط گفته میشود ویروس HIV از طریق بزاق دهان سرایت نمیکند. (اطلاعات در مورد راههای انتقال این ويروس و راههای پيشگيری از آلوده شدن به HIV و ابتلا به بيماری ايدز را در شماره بعدی خواهید خواند).

در عین حال و با توجه به جمعیت انبوه چند صد هزار نفری زندانیان در سیاهچالهای جمهوری اسلامی بیم آن میرود که میزان شروع ایدز در میان زندانیان به سرعت افزایش یابد و این معضل بر لزوم اقدامات درمانی فوری جهت مقابله با افزایش سریع ایدز در زندانها تاکید دوچندان میگذارد.

در کنار بی مسئولیتی رژیم اسلامی نقش سازمانهای غیر دولتی یا “ان جی او”های (NGOs)، فعال در زمینه مبارزه با ایدز و شناسایی بیماران را نباید فراموش کرد. بسیاری از این سازمانها با تشکیل شبکه‌هایی برای ردیابی معتادان تزریقی و گروه‌های پر خطر جنسی، مبتلایان به ایدز را ردیابی کرده  و در برخورد با بیماریها از سه روش مقابله ای استفاده میکنند: پیشگیری، تشخیص و درمان. 

وظیفه جمعهای آزادی زن ایجاب میکند تا در جمعهای خود زمینه‌های بالا بردن دانش و اعتماد به نفس در جهت مذاكره با دیگران را با استفاده از مطالب زیر افزايش دهند.

موضوع آموزش!

•  بالا بردن سطح دانش عمومی و ايجاد فرهنگ گفتگوی آزاد درباره انتقال و راههای پيشگيری از ويروس HIV.

•  گسترش فرهنگ آموزش جنسی افراد در اجتماع و خانواده، به ویژه جوانان، به عنوان راهکاری برای مقابله با گسترش ويروس HIV و بيماری ايدز.

•  ترويج فرهنگ برقراری رابطه جنسی امن‌تر، معرفی کاندوم به عنوان يکی از کاراترين عوامل بازدارنده انتقال ويروس HIV و تشويق و آموزش تمامی افراد جامعه به استفاده صحيح از کاندوم.

•  تشويق افرادی که سابقه رفتارهای خطرناک داشته اند، به مراجعه داوطلبانه برای انجام آزمايش HIV همراه با معرفی آدرس کلينيک‌های محلی.

•  از بين بردن تبعيض و بدنامی از افراد آلوده به ويروس HIV همچنين مبتلايان به بيماری ايدز و پذيرش آنان از سوی اجتماع مانند ساير بيماران.

•  تهيه و در اختيار قرار دادن اطلاعات درباره جديدترين پيشرفت های درمانی، دارويی و پزشکی در مورد HIV و ايدز به افراد آلوده به ويروس HIV و خانواده آنها.

•  تشويق افراد آلوده به ويروس HIV. به مشارکت در کارها و برنامه‌های اجتماعی و فرهنگی.

•  اطلاعات و آگاهی‌های لازم جهت همزيستی با اشخاص آلوده به ويروس HIV و یا مبتلا به بيماری ايدز برای افرادی که در هر سطحی از جامعه با آنها در تماس هستند (همسر، بستگان، همکاران، پزشکان، مددکاران و…).

جمعهای آزادی زن درکنار اقدامات فردی باید سعی کنند با سازمان دادن اعتراضات خیابانی و فشار آوردن بر دولت و نهادهای دولتی، پيش از آنكه تجربه هند و آفريقا بر میلیونها جوان و کودک در ایران تحمیل شود، رژیم اسلامی را وادار به  اقدامات مقتضي در زمینه  پیشگیری، تشخیص و درمان این بیماری کنند.

اطلاعات در مورد راههای انتقال این ويروس و راههای پيشگيری از آلوده شدن به HIV و ابتلا به بيماری ايدز را در شماره بعدی خواهید خواند.