فستیوال همجنسگرایان در شهر گوتنبرگ سوئد
روزهای 1 تا 3 ژوئن 2007همزمان دو فستیوال در مورد همجنسگرایان در شهر گوتنبرگ سوئد برگزار گردید. در این دو فستیوال زنان همجنسگرا و حقوق همجنسگرایان به تفصیل مورد بحث و گفتگو قرار گرفت. پروین کابلی در سمیناری در مورد زنان همجنسگرا در ایران، صحبت نمود. همچنین به دعوت برگزار کنندگان فستیوال، روز سوم ژوئن در یک بحث کارشناسی شرکت کرد. در این مورد مصاحبه ای با پروین کابلی داریم.
آزادی زن: قبل از هر سوالی لطفا در مورد این دوفستیوال که همزمان در گوتنبرگ برگزار گردید توصیح دهید؟
پروین کابلی: روزهای اول تا سوم ژوئن دو فستیوال همزمان در شهر گوتنبرگ برگزار گردید. فستیوال اول را زنان فعال همجنسگرا برگزار کردند و این پنچمنین سالی بود که این فستیوال برگزار میگردید. ما در سالهای قبل با این گروه همکاریهائی داشته ایم و به این معنا ما را میشناسند. سال 2004 من جزو سخنرانان روز آخر فستیوال در مرکز شهر بودم. امسال هم از همان ابتدا با ما تماس گرفتند. تم امسال فستیوال موقعیت زنان همجنسگرا (لزبین) در کشورهای مختلف بود. مثلا از آمریکای لاتین و تاجیکستان سخنران داشتند.
سازمان آزادی زن تصمیم گرفت که با فعالین همجنسگرای ایرانی تماس بگیرد و کسانی را برای سمیناری در مورد ایران دعوت نماید. ما تماسهایی گرفتیم که متاسفانه موفق نشدیم کسی را برای سمینار به سوئد دعوت کنیم. دوستان برگزار کننده در نتیجه از من خواستند که خود من شرکت کنم و در این مورد اطلاعاتی را در اختیار شرکت کنندگان قرار دهم. به همین جهت من در این فستیوال سمیناری با عنوان مذهب، همجنسگرائی و حقوق بشر داشتم.
فستیوال دوم که فستیوال بسیار بزرگتر و گسترده تری بود و از طرف سازمان های مختلف همجنسگرا و موسسات مختلف برگزار شد، اولین بار بود که در گوتنبرگ برگزار میگردید. هدف آن تاثیر بر افکار عمومی و نشان دادن وضعیت همجنسگرایان در این کشور بود. لازم به توضیح است که شهر گوتنبرگ از شهرهایی است که همجنسگرایان در آن مشکلات اجتماعی زیادی دارند. یکی از این مشکلات بطور مثال خشونت علیه آنهاست. تاکنون دو نفر از آنها بوسیله افراد نژاد پرست و متعصب کشته شده اند. به این لحاظ برگزاری این فستیوال از اهمیت زیادی برخودار بود. روزنامهها و تلویزیون منطفه اطلاعات وسیعی در مورد این فستیوال، مثلا برگزاری سمینارهای مختلف، تاتر، جشن، نمایشگاه و غیره را در اختیار مردم قرار دادند. در روز آخر این فستیوال هم بحثی کارشناسانه در مورد وضعیت پناهندگان همجنسگرا برگزار گردید که من هم به عنوان فعال حقوق بشر دعوت شده و در آن شرکت کردم.
آزادی زن: در مورد سمینار اول فستیوال زنان همجنسگرا توضیح دهید؟ چه بحثی شد و شما چه گفتید؟
پروین کابلی: مسئله ای را باید قبل از هر چیزی بگویم. من در طول فعالیتهایم برای حقوق زنان و حقوق پناهندگی قبلا در دو مورد با زنان همجنسگرا و پرونده آنها همکاری کرده بودم. اما اینکه اینها چه موقعیتی دارند و در جمهوری اسلامی ایران بر آنها چه میگذرد اطلاعات زیادی نداشتم. وقتی که تصمیم گرفتم که خودم سمینار را به پیش ببرم شروع به تحقیق و جمع آوری اسنادی در مورد آنها کردم. به سایتهای زیادی سر زدم و تماسهایی را که در ایران داشتم فعال کردم. آنجه که در این پروسه برای من قابل توجه بود این بود که علیرغم اینکه میدانستم زنان همجنسگرا باید به دلیل زن بودنشان دچار مشکلات بیشتری باشند، ولی واقعیت بسیار تکان دهنده بود. حتی در سایت هایی که در مورد همجنسگرایان ایرانی تبار صحبت میکند، اطلاعات در مورد زنان بسیارکم است. انگار آنها وجود خارجی ندارند. من در اول این سمینار به این موضوع اشاره کردم. گفتم که خود زن بودن در ایران جرم است و همجنسگرایی جرم بسیار بزرگتر و نا بخشودنیتری میباشد. در مورد قوانین جمهوری اسلامی در مورد همجنسگرایان صحبت کردم. خوشبختانه این قوانین به زبان انگلیسی وجود داشت که آن را در میان شرکت کنندگان پخش کردم.
آنچه که بیشتر به آن اشاره نمودم شرایط بسیار اسفبار زنان همجنسگرا، ترس از قانون و اعدام از یکطرف و ترس از برملا شدن در خانواده از طرف دیگر بود. گفتم که این از اولین معضلاتی است که این گروه زنان از آن رنچ میبرند. مسئله دیگر بی اطلاعی در مورد گرایش جنسی خود است. یعنی اینکه نمیدانند که همجنسگرا هستند هم مشکل دیگری در میان آنها است. اغلب بدلیل عدم اطلاع کافی دچار افسردگی میشوند. تعدادی حتی دست به خودکشی میزنند که آماری در مورد خودکشی آنها وجود ندارد. چون کسی علت افسردگی آنها را نمیداند.
تعدادی از زنان همجنسگرا در شهرهای بزرگتر مثل تهران از آزادی عمل بیشتری برخوردارند. کنترل خانوداه بر آنها کمتر است. اینها از طرق مختلف همدیگر را میشناسند و گاها در کافهها و یا مهمانیها همدیگر را ملاقات میکنند. این شبکههای زیر زمینی دو جنبه دارد از یک طرف اینها میتوانند همدیگر را ملاقات، اطلاعات بیشتری از خود و دیگران کسب و از همدیگر حمایت کنند. اما یک جنبه دیگر این شبکهها وجود خشونت در آنها است. پیش آمده است که دختران جوان و کم تجربه مورد خشونت و حتی تجاوز قرار میگیرند. از آنجائیکه که رابطه ای مخفی دارند جرئت بیرون آمدن از این روابط را ندارند.
مشکل دیگر زنان همجنسگرا ازدواج با مردان است. بسیاری از آنها سرنوشت بسیار غم انگیزی دارند و حتی صاحب فرزندانی هم میشوند. بقولی آنها در رابطهای زندگی میکنند که در هر لحطه آن، آرزوی مرگ میکنند. تعدادی از این زنان یا به خانه پدرشان برگردانده میشوند چون نمیتوانند جوابگوی نیازهای همشرشان باشند و تعدادی هم خودشان طلاق میگیرند. این بطور مختصر مقداری از صحبتهای من در این سمینار بود.
در این سمینار تاکید کردم که هیچ تلاشی برای تغییر این وضعیت امکان ندارد مگر اینکه جمهوری اسلامی سرنگون شود و حکومتی براساس احترام به انسان در ایران برقرار شود. چرا که رژیمی که در حال حاضر بر اساس قوانین شریعت اسلام در ایران حکومت میکند، خود یکی از مهمترین عوامل خشونت بر انسانها است.
دنباله این گفتگو را در شماره آینده ملاحظه خواهید کرد.
